afgekeurd......

aletta
14 Feb, 2010 13:56

Hoi

Afgelopen vrijdag moest ik naar het UWV voor de WIA keuring. Ik vond het heel erg spannend omdat je er heel veel rare verhalen van hoort. Eerlijk gezegd heb ik die ervaringen helemaal niet. De mensen bij het UWV (ook de keuringsarts en de arbeidsdeskundige) waren ontzettend aardig en vriendelijk en ik kreeg alle tijd voor mijn verhaal.

Uiteindelijk heb ik helaas meer gekregen dan ik wilde. Ik wilde een urenbeperking tot 24 uur, zodat ik 3 dagen per week kan blijven werken. De arts vond dit echter te veel en heeft me nu een urenbeperking tot 20 uur en aanpassingen in het werk gegeven. We hebben er lang over gesproken (ook over dat ik dus vond dat hij me hiermee te gehandicapt maakte) maar uiteindelijk ben ik het met hem eens geworden. Het heeft tot gevolg dat ik 80-100% afgekeurd ga worden. Dat is best even slikken als je 40% verwacht.

Nu na 2 nachtjes slapen begin ik ook de voordelen te beseffen. Ik kan gelukkig lekker aan de slag blijven bij mijn werkgever, maar hij kan niet meer alles van me eisen. Dat is best relaxed. Ook financieel kom ik er nu beter uit dan ik dacht, en dat is natuurlijk altijd aangenaam (maar niet mijn eerste zorg overigens)

Over grofweg anderhalf jaar moet ik opnieuw gekeurd worden en ik hoop dat ik dan een stuk gezondheid heb gewonnen (hoe dat weet ik nog even niet haha) en dat ik dan meer kan werken, zodat het percentage naar beneden kan. Dat is voorlopig nog allemaal toekomstmuziek.

Al met al ben ik dus erg blij nu! (en dat mag ook wel eens van het UWV gezegt worden)

Bewerkt 18 Feb, 2010 13:20
Qwerty
14 Feb, 2010 14:33

Gefeliciteerd met deze uitslag, ik hoop dat het je

de rust geeft die je nodig hebt, ook al is het even

wennen aan het idee…

Liefs,

Qwerty

Paul (beheerder)
14 Feb, 2010 17:03

Mooi dat je hier tevreden mee bent en wat

de toekomst brengt zien we wel weer… ;)

Paul (beheerder)

Joke (moderator)
14 Feb, 2010 18:01

Fijn dat het zo is gelopen.

Weer een tevreden mens.

Liefs Joke (moderator)

Gregory
14 Feb, 2010 22:18

Hoe gaat zo'n keuring in z'n werk??

Niet dat ik daar op korte termijn mee te

maken ga krijgen, maar gewoon interesse.

Gregory

Pepe
15 Feb, 2010 08:50

Veel geluk met deze nieuwe ontwikkelingen.

Ik kan me voorstellen dat er een last van je af gevallen is.

Uit ervaring weet ik dat het een strijd blijft, het leven gaat tenslotte door en je ziekte blijft gelijk, ook al heb je nu een ander stempel in je dossier.

Maar goed, ik wil je pret niet bederven, nogmaals gefeliciteerd met je uitslag.

Je hebt in ieder geval een back-up.

Pepe
15 Feb, 2010 09:21

Mijn ervaring is dat een keuringsarts allerlei vragen stelt over wat je wel en niet kunt in een bepaalde tijd.

De vragen vond ik erg suggestief en voor velerlei uitleg vatbaar, dat maakte het beantwoorden erg lastig.

Bijvoorbeeld vroeg hij mij hoe vaak ik in één minuut mijn arm op kon beuren…tja één minuut lukt nog wel een aantal malen, maar hoe lang hou je dit vol?

Wat gebeurt er na vier uur of na acht uur en de dag(-en) erna? Wat is het effect op langere termijn?

Hoe dan ook, ik werd destijds voor 11 % afgekeurd, dat is minder dan 15 %, dus werd ik gezond verklaard, hoewel ik stierf van de pijn.

Ik heb achteraf dus te mooi alles voorgesteld, want ik gaf mijn voorstelling van zaken, maar hoe wordt het geinterpreteerd en wat wordt er opgeschreven?

Dat weet je allemaal niet; later krijg je een gesprek met iemand anders, een arbeidsdeskundige die met het resutaat een aantal functies moet gaan bedenken.

Je kunt die arts van toen niet aanspreken over het resutaat van het gesprek en dat ik erg vervelend, dat vond de arbeidsdeskundige ook, maar die kon niets meer doen.

Ik heb bezwaar aangetekend, want wasmachineverkoper paste totaal niet bij mijn klachten, interesses en opleidingsniveau.

Het gaat er enkel om wát je kunt, niet om wat je wilt, daar wordt niet naar gekeken. Het zijn enkel voorbeelden om aan te geven dat er wel degelijk werk is in jouw inkomensgroep. Goed, landmeetassistent zag ik ook niet zitten, want dat zijn meestal studenten die voor landmeter studeren en de hele dag in de kou en regen staan was ook niet mijn doel. Ik was 23 jaar brood- en banketbakker geweest, dat is toch even iets anders, niet onmogelijk, maar de kans dat je zoiets vindt is wel eel erg klein. Er waren nog enkel functies die ik zo niet meer weet, maar ik kon alles weerleggen en tot mijn stomme verbazing werd ik 100 % afgekeurd! Ja, en wat dan? Nou, in diezelfde week dat de beschikking op de deurmat viel, had ik mijn eerste contract al weer binnen, als beheerder in een asielzoekerscentrum. Ik ging vier dagen op, vier dagen af werken en dat was heel vreemd in het begin, maar na verloop van tijd werd het mijn tweede thuis.

Ik was een soort vader van 80 asielzoekers en heb er 1,5 jaar met veel plezier gewerkt, daarna ben ik de beveiliging ingegaan en kwam op ‘echte’ AZC's te werken. Na een reorganisatie stond ik weer op straat en heb op een object gezeten, achter de camera. Toen bewaakte ik PC's in plaats van mensen, erg geestdodend, toch drie jaar volgehouden, tot ik weer eruit vloog na inkrimping.

Nu werk ik als nachtportier, met veel plezier.

De pijn is zeker niet minder worden in de loop van die15 jaar alweer, maar ik heb wel vele nieuwe ervaringen gehad die niemand me meer afpakt.

Het UWV heb ik niets aan gehad. Omdat ik mijn eigen koers bepaalde, streek ik hen altijd tegen de haren in en paste ik niet in hun regeltjes.

Nadeel is dat je wellicht op die manier misschien geld of hulp laat liggen, maar veel word je achteraf pas goed duidelijk.

Erg duidelijk zijn ze niet altijd in passende hulp te bieden.

Individueel kun je de ambtenaren vaak goed hebben, maar de brieven zijn een crime. Op het laatst voel je je net een jurist met ordners vol onleesbare brieven.

Het enige dat ik wilde was werken, maar soms kreeg ik het gevoel dat ik wel iets héél vreemds vroeg.

Aangezien ik al snel wist dat ik artrose had -toen ik nog een baan had- kreeg ik geen hulp, ik had immers nog werk!

Ik moest eerst maar eens een jaar in de ziektewet gaan en dan nog eens terugkomen, terwijl er speciaal mensen voor reintegratie waren!

Inmiddels ben ik alweer veel langer dan 5 jaar aan het werk, dus van oude WAO-rechten is geen sprake mee, ook al staat dat zwart op wit!

Dat hadden ze destijds niet verteld, je komt nu ‘gewoon’ in de WIA-keuring, de sterk afgeslankte vorm van de WAO.

Nou ja, uiteindelijk ben ik wellicht beter af zonder hen, al voelt het erg onrechtvaardig. (net als die lijst van Borst, weet je nog…?)

Oeps… je vroeg hoe de keuring in zijn werk ging, o ja, er is ook nog een fysieke keuring, maar dat spreekt vanzelf.

En de antwoordbrieven duren altijd eeuwen. Probeer maar niet te bellen, want dat gaat vrijwel nooit lukken.

Er zijn best goeie ambtenaren bij, die me ook wel geholpen hebben, maar dat was altijd om de rotzooi van hun collega's op te ruimen.

Ze laten je ijskoud maanden! zonder geld zitten, tot je bijna kapot gaat. Maar oké, dat vergeet je weer… Onthoud alleen de Gouden Uren, anders word je gek.

En geluk maak je zelf, in heel kleine dingen.

Marieke (Beheerder)
15 Feb, 2010 17:01

Hoi,

gelukkig heb ik andere ervaringen dan Pépé met het UWV. Ik heb ook een keuring gehad voor de WIA na twee jaar ziektewet. Eerst een gesprek met een arts. Ze vraagt naar hoe mijn leven eruit ziet, waar ik problemen ervaar. Of ik goed slaap, wat ik wel en niet in het huishouden doe. Waar heb je hulp bij nodig, wat kun je alleen? etc etc. Ze stelt op basis van een comp programma een functionele mogelijkheden lijst op. Daar staat dan in in hoeverre je beperkt bent. Helaas kan de arts niets anders kiezen dan beperkt, sterk bepert, zeer sterkt beperkt of onmogelijk wat soms betekend dat het onreëel lijkt wat ingevulf staat. Zeer beperkt bij mij is bijvoorbeeld traplopen maar volgens het UWV kun je het dan bijvoorbeeld nog 5x per uur iets wat ik echt niet haal. De enige andere optie is onmogelijk maar dat zou niet war zijn want ik kan nog echt wel 5x per dag de trap op…

Na de arts ga je naar de arbeidsdeskundige en die bekijkt ook volgens een comp programma welke functies nog geschikt zijn met aanpassingen. Dat die aanpassingen in real life echt niet gedaan worden daar wordt niet naar gekeken. Het verschil tussen je inkomen vroeger en nu moet meer dan 35% zijn wil je afgekeurd worden. Dat betekende voor mij dat ik tot 24 uur beperkt ben maar dat ik geen uitkering krijg omdat ik maar 17% inkomensverlies heb.

Het rara is dat als ik dus thuis zou gaan zitten met een uitkering dat ik meer inkomen zou hebben dan nu ik werk…

Ik vond de mensen van het UWV menselijk en ze legden mij ook goed de beperkingen uit van hun manier van werken en de programma;s die ze ervoor gebruiken.

Groetjes Marieke

Pepe
15 Feb, 2010 19:45

Het probleem van het UWV is dat zij een opdracht gekregen hebben om de gigantische groep oude WAO-ers in te krimpen.

Vele tienduizenden zijn vroeger de WAO ingestroomd die eigenlijk in de WW hoorden. Velen zijn herkeurd en weer aan het werk gegaan, maar het systeem is log en niet perfect. Ik ken genoeg mensen die ik nog nooit heb zien werken. Als je alles aan elkaar liegt en je leven lang toneel blijft spelen, kun je heel oud worden met een WAO-uitkering. De échte zieken zoals velen onder ons worden van die figuren het slachtoffer. Als je ziek bent wordt je gestaft en als je werkt ook. Aan de andere kant is er niets mooiers dan een werkkring en een zinvolle invulling van je leven, spijtig genoeg is dat niet iedereen gegeven.

Daarom zou er veel en veel meer aandacht moeten zijn voor de échte slachtoffers van dit systeem, maar ja, je kost geld en daar draait het om in deze maatschappij, niet om mededogen. Dus die medewerkers van het UWV verwijt ik niets, wél al die buikschuivers die misbruik maken van hun uitkering.

Mensen die de hele dag bezig zijn met pijnbestrijden en overleven zouden meer respect moeten krijgen in plaats van hen op te zadelen met allerlei lastige regelingen waar ze veel te weinig resultaat van krijgen, zoals die € 47,- Dat is toch een belachelijk bedrag om onkosten te dekken!

aletta
15 Feb, 2010 20:24

ik heb dus gelukkig ook een ander verhaal dan Pepe. Nu ben ik wel jurist, dus ben ik wellicht wat meer thuis in die ambtelijke rompslomp enzo. En die brieven zijn niet zo heel duidelijk, maar voor mij gesneden koek. Dat is dus wel een voordeel.

Ik vond dat de arts hele duidelijke vragen stelde. Hij zei ook heel duidelijk dat hij vond dat ik me veel te groot hield (terwijl ik me juist aanstellerig vond). Toen ik hem op dat punt dus ook om uitleg vroeg zei hij dat hij contact had gehad met mijn artsen en dat die toch een veel minder rooskleurig beeld hadden geschetst dan dat ik zelf deed. Dat was wel even confronterend. Ook mijn bloeduitslagen bleken veeeeeel slechter te zijn dan ik zelf vertelde.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik tot nu toe echt heel fijne contacten met het UWV heb gehad. Deze arts dacht echt met me mee( en de arbeidsdeskundige ook trouwens) en het ging vooral om wat ik WILDE. Ik wil dus heel erg graag 24 uur blijven werken, maar ik besef ook wel dat dat er momenteel waarschijnlijk niet inzit.Volgend jaar zien we wel verder. Eerst nog 2 operaties en nieuwe medicijnen, Denk dat ik daar mijn handen wel weer vol aan heb haha.